Hebräiske Sproake
Ju Hebräiske Sproake of (misferstoundelk) Hebräiske Toal is tichte fjuund mäd ju Phöniziske Sproake. Bee heere tou do Kanaanäiske Sproaken monken do Noudwääst-Semitiske Sproaken, do wieruum n Deel fon ju semitiske monken ju Afro-Asiatiske Sproakfamilie sunt. Dät rakt antike Ienskriften uut ju suudelke Levante (wät däälich tou Israel un Palästina heert), man besunners fuul Hebräisk is uut dät Oolde Tästamänt uurlääwerd, dät uurspröängelk grootstendeels in düsse Sproake ferfoated is. Me unnerskadt deer twiske dät Ooldhebräiske, dät in do ooldste Skriftstukke tou leesen is un dät Middelhebräiske, dät (sunner skäärpen Uurgong) in dät fjoode foarkristelke Jierhunnerd äntstoant, mäd do leetste Wierke fon dät Oolde Tästamänt begint un sik buute ju Biebel uk as juudske Leerdensproake in toalrieke rabienske Wierke so as ju Mischna deelsloain häd. As Näihebräisk, deels uk "Iwrit", wät niep nuumen bloot "Hebräisk" betjudt, beteekend me ju Foarm fon ju Sproake, ju in't uutgungende 19. Jierhunnerd wier tou Lieuwend broacht wuude un däälich alledeege in Israel boald un as Amtssproake bruukt wäd.
Literatuur
[Beoarbaidje | beoarbaidje Wältext]- Ernst Jenni: Lehrbuch der Hebräischen Sprache des Alten Testaments, Basel & Stuttgart 1978.