De âlde Friezen

Uut Wikipedia
Wikselje tou: Navigation, Säike (08)

De âlde Friezen is siet 1875 dät Foulksläid fon Fryslân. Dät Läid wuud skrieuwen truch Dr. Eeltsje Hiddes Halbertsma, aan fon do wäästfräiske Bruure Halbertsma. Ju Melodie is fon dät Läid "Vom hoh'n Olymp", fon Heinrich Christian Schnoor. Dät Läid wuud dät eerste Moal soangen bie dät Apstaalen fon n Toankmoal foar Eeltsje Hiddes Halbertsma in 1875 in Grou un wuud dan uk fluks dät Foulksläid fon Fryslân.

Die Täkst[Beoarbaidje | Quelltext bearbeiten]

Wäästfräisk Düütske Uursättenge
Frysk bloed tsjoch op! Wol no ris brûze en siede,
en bûnzje troch ús ieren om!
Flean op! Wy sjonge it bêste lân fan d'ierde,
it Fryske lân fol eare en rom.
Refrain: Klink dan en daverje fier yn it rûn
Dyn âlde eare, o Fryske grûn! (2x)
Hoe ek fan oermacht, need en see betrutsen,
oerâlde, leave Fryske grûn,
Nea waard dy fêste, taaie bân ferbrutsen,
dy't Friezen oan har lân ferbûn.
Fan bûgjen frjemd, bleau by 't âld folk yn eare,
syn namme en taal, syn frije sin.
Syn wurd wie wet; rjocht, sljocht en trou syn leare,
en twang, fan wa ek, stie it tsjin.
Trochloftich folk fan dizze âlde namme,
Wês jimmer op dy âlders grut!
Bliuw ivich fan dy grize, hege stamme
in grien, in krêftich bloeiend leat!
Friesisches Blut, zieh auf! Schäume und siede,
und schlage in unseren Adern!
Hinauf! Wir besingen das beste Land der Erde,
das friesische Land voller Ehre und Ruhm.
Refrain: Klinge dann und donnere weit herum,
deine alte Ehre, o friesischer Boden. (2x)
Wie auch von Übermacht, Not und Meer bedroht,
uralter lieber friesischer Boden.
Nie wurde das feste, zähe Band gebrochen,
das Friesen und ihr Land verknüpfte.
Beugen zuwider, hielt das alte Volk in Ehre,
seine Name und Sprache, seinen Freiheitssinn.
Es stand zu seinem Wort, recht, schlicht und treu war seine Lehre,
und Zwang, von wem auch, widert ihn an.
Durchlauchtiges Volk von diesem alten Namen,
sei immer auf diese Voreltern Stolz!
Bleibe ewig, von diesem grauen hohen Stamm,
ein grüner und kräftig blühender Spross!

Ferbiendenge ätter Buuten[Beoarbaidje | Quelltext bearbeiten]